Radiestezja (łac. radiatio – promieniowanie i gr. aesthesia – wrażliwość)- tak definiuje ten termin źródłosłów a wprowadził go w latach 30. XX wieku francuski radiesteta ksiądz Abbé Alexis Bouly (1865-1958). Technika radiestezji jest również znana, jako rabdomancja albo różdżkarstwo. Radiestezję zazwyczaj łączy się z poszukiwaniem ujęć wody i surowców naturalnych, łącznie z ciekami wodnymi występującymi w miejscu przeznaczonym do odpoczynku (np. pod sypialnią), jednakże wielu radiestetów pozwala sobie znacznie poszerzyć listę dziedzin, np. w medycynie (diagnozowanie osób + dobór leków), kuchni (dobór odpowiedniego pokarmu), archeologii (poszukiwanie starych monet, grobowców), znajdywaniu osób zaginionych i w kryminalistyce, a także wykorzystywania wahadełka w biznesie (dobór pracowników). W przypadku wahadełka nie jest konieczna praca w terenie; można pracować z mapą lub fotografią osoby/przedmiotu, jako świadka. Tego typu badania, w środowisku radiestetów, noszą nazwę teleradiestezji.

Taką definicję można wyczytać w Wikipedii, sam ten termin rozumiany jest również w środowisku radiestetów, jako badanie fal elekromagnetycznych w przyrodzie oraz ich szkodliwe bądź pozytywne oddziaływanie zależne od ich częstotliwości. Najszerszym zastosowaniem cieszy się badanie cieków wodnych przy pomocy rozwidlonej różdżki. Radiestezja znana była w Chinach już 2 tysiące lat przed Chrystusem, przykładem może być pomnik Cesarza Kwang Hsu który został przedstawiony z różdżką. W starożytnym Egipcie radiestezja była domeną tylko wtajemniczonych kapłanów i opierała się na oddziaływaniu kształtów i symboli, archeolodzy odnaleźli podczas prac wykopaliskowych w Dolinie Królów starożytny sprzęt radiestezyjny m. in. wahadło z piaskowca znalezione w sarkofagu. W czasach Cesarstwa rzymskiego Legiony rzymskie korzystały z usług różdżkarzy przy rozkładaniu obozowiska. Wśród dzisiejszych różdżkarzy można spotkać reprezentację środowiska naukowego, osoby wykształcone jak lekarze czy też duchowni.

  • Facebook
  • Twitter
  • Google+
  • Pinterest
  • Gmail
  • LinkedIn

Najsłynniejszym eksperymentem dążącym do weryfikacji działań radiestezyjnych był eksperyment przeprowadzony w Monachium w latach 1987-1988, sam eksperyment polegał na odnalezieniu zakopanej rury z wodą. W rezultacie w 1990 roku autorzy eksperymentu stwierdzili że fenomen radiestezji można uznać za doświadczalnie udowodnionySama dziedzina wyewoluowała i na dzień dzisiejszy można wyróżnić w niej dwa kierunki:

geotronika – poszukiwanie i lokalizacja stref zadrażnień, zjawisk występujących na powierzchni i pod powierzchnią ziemi

biotronika – badanie procesów psychofizycznych, biofizycznych i biochemicznych związanych z organizmem człowieka lub zwierzęcia. Bada stany nierównowagi energetycznej u ludzi i zwierząt, ale również leki, pożywienie, odzież i materiały budowlane

  • W dniu dzisiejszym w Kościele Katolickim stanowisko jest zróżnicowane, od skrajnie negatywnego zaliczając do okultyzmu do bardzo pozytywnego, np. zdaniem księdza arcybiskupa Bolesława Pylaka, zdolności radiestezyjne to „dar Natury” i trzeba go wykorzystywać, (ale tylko do badania tego świata, a nie do badania zaświatów). Zarazem  Arcybiskup SalzburgaKarl Berg, w słowie wstępnym do książki Dobre Miejsce – Warunkiem zachowania zdrowia ciała, duszy i umysłuaustriackiej radiestetki Kathe Bachler pisze:

 

polecam bez zastrzeżeń i jak najgoręcej – szczególnie dla wierzących chrześcijan – radiestezyjną działalność Pani Kathe Bachler, jak i lektury jej książek „Doświadczenia różdżkarki” oraz „Dobre miejsce”. Zaznacza przy tym, że wszystko, co dobre może zostać nadużyte, więc Kościół przestrzega przed posługiwaniem się różdżką i wahadełkiem w eksperymentach okultystycznych.

Karl Berg

Arcybiskup Salzburga

Pin It on Pinterest